Ah sana bir sarılsam şimdi, kırılsa yalnızlığımın kemikleri.

—Özdemir Asaf (via simdigulumse)

(eylulkizi gönderdi)

giderayak.

ben seni en çok ellerinden tanırım
biliyor musun
bilmiyorsun.

söyleyemedim çünkü öpemedim doya doya koklayamadım.
zaten gidecek bir adama ne kadar doyabilirsin ki.
en çok parmaklarının parmaklarıma değmesini sevdim.
susup sadece sana bakmayı sevdim.
ben ne güzel sevdim.

gidiyorsun şimdi.
ilk defa yanağıma güzel bir öpücük koydun.
bu hem ilk öpücük hem de veda öpücüğüydü.
sevinsem mi üzülsem mi bilemedim ki.

sen şimdi ciddi ciddi gidiyor musun ya?
ciddi ciddi gidiyorsun.
hayallerimizin şehrine bensiz gidiyorsun.

ama ne kadar güzel gidiyorsun değil mi ?
değil.
çünkü gitmemeliydin.

“giderayak sen nerden çıktın? benim özleyecek sadece annem ve babam vardı”

neden böyle oldu diye bağırmalı mıyım
bağırmamalıyım.
bu son olmasın diye diye on kere vedalaştık.
ama bu sondu
öyle değil mi ?
öyle.
daha fazla acıtmadan git lütfen.

504 kilometre öteye.

noksanbeyin:

böyle güzel anıları burda bırakmak isterim. araya giren mesafenin ya da zamanın değiştiremediği samimiyetlerin hasstasıyım:)

noksanbeyin:

böyle güzel anıları burda bırakmak isterim. araya giren mesafenin ya da zamanın değiştiremediği samimiyetlerin hasstasıyım:)